Rock yıldızları genellikle belirli arketiplere sığar: sahneyi ateşe veren karizmatik solist, gitarıyla destanlar yazan virtüöz… Bir de Alan Parsons var. O, spot ışıklarının arkasındaki adamdı; stüdyonun sessizliğinde, ses dalgalarını bir heykeltıraş titizliğiyle işleyerek müzik tarihinin akışını değiştiren bir mühendis. Pink Floyd’un The Dark Side of the Moon’u gibi bir şaheserin ses mühendisliği koltuğunda oturarak adını tarihe yazdırmışken, Eric Woolfson ile Abbey Road Stüdyoları’nda kurduğu The Alan Parsons Project ile kendi başına bir efsaneye dönüştü. Şimdi, kariyerinin 50. yılında, bu stüdyo dehasını 11 Haziran’da Harbiye’nin yıldızları altında canlı kanlı izleme fikri bile başlı başına heyecan verici.
Stüdyodan Sahneye Taşınan Bir Mükemmeliyetçilik
The Alan Parsons Project’in müziğini özel kılan şey, progresif rockın entelektüel derinliğini, senfonik müziğin görkemini ve popun akılda kalıcılığını kusursuz bir dengeyle sunabilmesiydi. 70’ler ve 80’lerde yayınladıkları konsept albümler, sadece şarkı koleksiyonları değil, baştan sona dinlenmesi için tasarlanmış ses manzaralarıydı. Parsons’ın bir “ses sihirbazı” olarak anılmasının sebebi doğaüstü güçleri değil, o dönem için devrimci olan stüdyo teknikleri ve ses katmanlarını bir mimar gibi üst üste inşa etme becerisiydi. Synthesizer’ları birer dolgu malzemesi olarak değil, orkestranın ana elemanlarından biri gibi kullanması, Eye in the Sky ve Old and Wise gibi soft-rock klasiklerine o zamansız dokusunu kazandırdı. Bu titiz işçilik, şimdi canlı bir performansla, tüm o katmanların nasıl bir araya geldiğini görmek için bir fırsat sunuyor.
Özel Bir Şehir, Beklenen Bir Buluşma
Alan Parsons’ın konser öncesi İstanbul’a yolladığı video mesajdaki samimiyet, bu konserin bir turne durağından daha fazlası olduğunu gösteriyor. “İstanbul bizim için çok özel bir şehir” derken, aslında yıllar içinde kurulan bir bağa ve sadık bir dinleyici kitlesine göz kırpıyor. Daha önceki konserlerinde seyircinin enerjisinden ne kadar etkilendiğini belirtmesi, 11 Haziran akşamı yaşanacakların tek taraflı bir gösteri olmayacağını, sanatçı ile dinleyici arasında karşılıklı bir enerji alışverişi yaşanacağını vaat ediyor. The Show Must Go On (Gösteri Devam Etmeli) adını taşıyan bir turnenin 50. yıl gibi sembolik bir dönemeçte İstanbul’dan geçmesi, bu özel ilişkiyi taçlandıran bir jest olarak okunabilir.
11 Haziran akşamı Harbiye Açıkhava Sahnesi’nde gerçekleşecek olan şey, sadece geçmişe dönük bir nostalji seansı olmayacak. Bu, müziğin nasıl kaydedildiği ve nasıl dinlendiği üzerine bir devrim yapmış bir adamın, yarım asırlık birikimini canlı bir performansta sergilediği bir tür açık ders niteliği taşıyacak. Sahnedeki her bir enstrümanın sesini o meşhur berraklıkla duyacağımız, sesin anatomisine tanıklık edeceğimiz bir gece bizleri bekliyor.
